Autor Wątek: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska  (Przeczytany 2184 razy)

Offline koko

  • Zaawansowany użytkownik
  • ****
  • Wiadomości: 465
  • Reputacja: 358
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Bydgoszcz
  • Ulubione metody: bat

W wielu wątkach na naszym forum ma miejsce dyskusja związana z zarzucaniem zestawów gruntowych, osiąganymi dystansami łowienia, zachowaniem się zestawu po dojściu linki do klipsa i podobnymi sprawami. W dyskusjach pojawia się wiele wątpliwości i niejasności. :-\

Poniżej zamieściłem zapowiadane omówienie zjawisk związanych z tym tematem oraz swoje spostrzeżenia i wnioski w oparciu o obliczenia.


Tor lotu zestawu

Wykonując zamach wędziskiem z zestawem, nadajemy obciążeniu prędkość początkową oraz jednocześnie odkształcamy wędzisko, gromadząc w nim energię sprężystości. Po zwolnieniu linki wędzisko oddaje energię i dodatkowo zwiększa prędkość wyrzutu obciążenia.

Zarzucenie zestawu feederowego lub jakiegokolwiek innego jest rzutem ukośnym z początkową prędkością i kątem do poziomu. Torem lotu obciążenia w próżni jest krzywa zwana parabolą.

W wędkowaniu sprawa się nieco komplikuje, bo idealną parabolę ruchu zakłócają opory powietrza działające na obciążenie i linkę. Dokładają się opory tarcia wysnuwanej linki z kołowrotka oraz tarcia o przelotki. Po uwzględnieniu oporów powietrza i tarć linki parabola lotu obciążenia zamienia się w bardzo podobną wizualnie krzywą balistyczną, ale matematycznie inaczej opisaną.
Wpływy zakłóceń można uwzględnić w obliczeniach, ale kłopot polega na tym, że nie znamy dokładnie rzeczywistych ich wartości. O ile opory powietrza można pomierzyć w tunelu aerodynamicznym, to z oporami tarcia linki na kołowrotku i przelotkach jest dużo gorzej.
Zakładając różne wartości zakłóceń, możemy ocenić jednak obliczeniowo stopień ich wpływu na zasięg, prędkości końcowe i czas lotu. Jest to istotniejsze dla naszego rozeznania niż dokładne wyniki symulacji.

Na poniższym Rys. 1 podane są przykłady torów ruchu obciążenia po jego zarzuceniu z przyjętymi prędkościami początkowymi i pod różnymi kątami do poziomu. Założone i uwzględnione są małe opory ruchu i fakt, że wyrzut następuje nie z poziomu wody, ale z pewnej wysokości zależnej od długości wędziska oraz czy wędkarz stoi, czy siedzi. Na rysunku są to 3 metry.


 
             Rys. 1. Tory ruchu obciążenia 66 g podczas zarzucenia zestawu.
                       1.   V= 122,4 km/godz.  kąt=45 st.   czas lotu=4,8 s 
                       2.   V= 122,4 km/godz.  kąt=33 st.   czas lotu=3,8 s 
                       3.   V=   83,2 km/godz.  kąt=45 st.   czas lotu=3,4 s 
                       4.   V=   83,2 km/godz.  kąt=33 st.   czas lotu=2,7 s 


Lot zestawu

Podczas lotu linka jest wysnuwana ze szpuli kołowrotka. Siła naciągu w tych warunkach jest minimalna i praktycznie nie powoduje liniowego rozciągania linki. Dla konkretnego zestawu o kształcie toru i zasięgu lotu decyduje prędkość początkowa oraz kąt, pod jakim nastąpiło wyrzucenie obciążenia. Prędkość w trakcie lotu jest zmienna i najpierw maleje do momentu osiągnięcia pułapu, a następnie przy opadaniu rośnie.
Prędkość lotu składa się z dwóch składowych: poziomej i pionowej.

Prędkość przemieszczania się obciążenia w poziomie na skutek oporu powietrza i tarcia linki spada w miarę przebytej trasy. Spadek jest większy wraz z mniejszą masą obciążenia oraz ze wzrostem kąta wyrzutu. Może wynosić kilkadziesiąt procent przy bardzo dużym zasięgu rzutu.
Prędkość pionowa zmienia się od wartości maksymalnej wynikającej z prędkości początkowej i kąta wyrzutu do zera na maksymalnej osiągniętej wysokości. Przy opadaniu rośnie do wartości czasem przekraczającej przy małych zasięgach i kątach pionową prędkość początkową z powodu niżej położonego punktu upadku niż punkt startu.
Przy kącie zarzutu 45 stopni początkowa prędkość pozioma jest taka sama jak pionowa i obie wynoszą po ok. 0,7 części całkowitej prędkości początkowej.
Osiągana przez obciążenie maksymalna wysokość rośnie wraz z kątem wyrzutu.

Czas lotu zależy od zasięgu i kąta wyrzutu. Zawiera się od ok 2,2 s dla 30 m odległości do ok. 4 s dla 100 m i małych kątów, a nawet do ok. 5 s przy kątach początkowych zbliżonych do 45 stopni.
Na Rys. 2 pokazany jest przykład wpływu masy zarzucanego obciążenia na tory ruchu i zasięgi przy założeniu bardzo dużych oporów ruchu i tarciach linki. Pozioma prędkość przy upadku masy 45 g stanowi zaledwie ok. 45% wartości w stosunku do poziomej początkowej, a całkowita upadku ok. 65% prędkości zarzutu.
 

     
            Rys. 2. Tory ruchu różnych obciążeń z takimi samymi oporami podczas zarzucenia zestawu.
                   1.  V= 122,4 km/godz.   m=100 g     kąt=45 st.   czas lotu= 4,7 s 
                   2.  V= 122,4 km/godz.   m=  45 g     kąt=45 st.   czas lotu= 4,5 s 
                   3.  V=   85   km/godz.    m=100 g     kąt=45 st.   czas lotu= 3,4 s 
                   4.  V=   85   km/godz.    m=  45 g     kąt=45 st.   czas lotu= 3,3 s 


Powyższe przebiegi są dla różnych mas, ale takich samych dużych oporów. W praktyce różnice w zasięgach obu mas będą mniejsze, bo przy większej masie większe są rozmiary, a więc i opory ograniczające zasięg.

Należy podkreślić, że powyższe rysunki dotyczą torów, jaki zakreśliło obciążenie w locie swobodnym bez ograniczania zasięgu klipsowaniem, a nie torów linki. Kształt linki w momencie upadku obciążenia jest inny niż na rysunkach. Na początku lotu w fazie wznoszenia położenie linki nadąża częściowo za torem obciążenia, a później coraz bardziej odbiega w dół. Aktualnie linka zawsze znajduje się poniżej toru jaki zakreśliło obciążenie. Linka przy upadku jest wybrzuszona w pionie i jest ono większe przy dużej stromości krzywej lotu, a więc dla większych kątów zarzutu.
Przy wietrze powstaje dodatkowe, znacznie większe wybrzuszenie boczne, bo linka wysnuwa się z kołowrotka na skutek oddziaływania wiatru szybciej niż wymusza lot obciążenia. Małe tarcia linki w obszarze wędziska sprzyjają większym obu wybrzuszeniom.
Wybrzuszenie w pionie będzie mniejsze dla linki o większej średnicy niż mniejszej z powodu jej większego ciężaru i tym samym szybszego opadania. Dla wybrzuszeń bocznych jest odwrotnie, bo oddziaływanie wiatru wzrasta wraz z większą powierzchnią.

 
Wpływy na zasięg lotu

Przy tej samej prędkości początkowej zasięg lotu zależy od kąta wyrzutu i jest maksymalny dla 45 stopni. Kąt ten nie jest kątem nachylenia trzymanego wędziska, ale kątem, pod którym leci obciążenie w momencie zwolnienia palcem linki podczas wymachu wędziskiem. Przy mniejszych kątach zasięg jest mniejszy i mniejsze są także wybrzuszenia linki w chwili swobodnego upadku obciążenia do wody.

Im większa prędkość początkowa, kąt zbliżony do 45 stopni, większa masa obciążenia, mniejsze straty oporów powietrza na obciążeniu i lince oraz mniejsze tarcie w obszarze wędziska tym zasięg większy. Przy większych kątach wyrzutu z uwagi na większą przebytą całkowitą drogę zwiększa się wpływ oporów powietrza i tarcia linki na zmniejszenie zasięgu, szczególnie dla małych obciążeń.

Różnice w zasięgu przy tej samej prędkości początkowej pomiędzy wyrzutem pod optymalnym kątem zasięgu 45 stopni, a kątami rzędu 30-35 stopni są najczęściej niewielkie. W praktyce zarzucanie pod większymi kątami jest więc niekorzystne z uwagi na wysoki pułap lotu powodujący podatność na wybrzuszenia linki. Z tego powodu lepiej zarzucać bardziej płasko.

Maksymalna prędkość początkowa warunkująca zasięg, którą możemy nadać przy zarzucie konkretnemu obciążeniu rośnie wraz z długością wędziska. Jednak aby długość ta była zaletą, wędzisko musi mieć odpowiednią sprężystość oraz akcję dopasowaną do wagi obciążenia.
Bardzo duży wpływ na maksymalny zasięg zarzutu ma średnica linki i jej miękkość. Mała średnica i duża miękkość istotnie zwiększają zasięg.

W obszarze wędziska pozytywny wpływ na zasięg mają większe przelotki oraz do pełna nawinięta linką szeroka (wysoka) i płytka szpula kołowrotka. Mniejsza średnica szpuli w kontekście średnicy przelotki startowej i małej średnicy linki też zwiększa zasięg. Korzystne jest podążanie z kierunkiem wędziska za kierunkiem wysnuwanej linki podczas lotu zestawu.
Wpływy ograniczające zasięg z obszaru wędziska oraz wynikające z oporów powietrza podczas lotu maleją wraz ze wzrostem zarzucanej masy obciążenia.

Zwiększenie wysokości, z której zarzucamy, np. przy dłuższym wędzisku lub pozycji stojącej, skutkuje zwiększeniem zasięgu o podobną długość. Więcej dla małych kątów zarzutu, mniej dla kątów większych.


Zarzucanie bez zaklipsowania

Cały lot jest stosunkowo swobodny. Obciążenie ciągnie za sobą przypon i wpada do wody pod kątem większym niż w momencie zarzucenia. Wynika to z niżej położonego punktu upadku niż wyrzutu oraz mniejszej prędkości poziomej niż przy wyrzucie. Linka jest wybrzuszona w pionie i często w poziomie, ale nie jest rozciągnięta. W momencie upadku jej długość jest zawsze większa od zasięgu lotu. Wbrew pozorom samo wybrzuszenie w pionie najczęściej nie powoduje dużego luzu linki po upadku obciążenia.

Opór wody sprawia, że ruch obciążenia w poziomie jest gwałtownie hamowany. Obciążenie wpada pod kątem do wody z prędkościami o wartościach rzędu 90 km/godz. przy bardzo dużych zasięgach i rzędu 70-80 km/godz. dla zasięgów w okolicach 50 m. Mimo oporu wody i gwałtownego hamowania pokona jeszcze jakiś odcinek w poziomie.   

Jeśli kabłąk kołowrotka nie zostanie zamknięty, to obciążenie opada na luźnej lince. Początkowo może więc nie być naciągu linki przy kołowrotku nawet po zamknięciu kabłąka, ale najczęściej pojawi się w zależności od głębokości i odległości. Niektóre podajniki do metody przy luźnej lince nie opadają stabilnie pionowo, ale mają skłonność do przemieszczania się na boki.
Przynęta wraz z przyponem feedera podąża za obciążeniem i na dnie spada na koszyk lub bardzo blisko. Linka zestawu jest luźna i zaczyna opadać w kierunku dna.

Przy takim zarzucaniu feederem częściej dochodzi do splątań zestawu, najprawdopodobniej już w momencie upadku, bo przypon znajduje się za obciążeniem blisko linki głównej.
Wędkarze łowiący metodą bez zaklipsowania często po upadku obciążenia zamykają kabłąk i zwijają trochę linki, aby ją wyprostować oraz napiąć. Podajnik opada wtedy w wodzie po łuku zależnym od odległości i głębokości.


Sprężystość żyłki

Żyłka pod wpływem statycznej siły rozciągającej wydłuża się. Wydłużenie zależy od siły rozciągającej i od czasu trwania obciążenia. Po zaniku siły żyłka wykazuje częściową sprężystość, bo powraca tylko częściowo do swojej początkowej długości. Im dłużej trwało obciążenie i było większe, tym większy przyrost długości po rozciągnięciu i dłużej trwa powrót do pierwotnego stanu.

Żyłka poddana takiej samej sile w krótkim czasie rzędu ułamka sekundy wydłuży się mniej, praktycznie tylko w zakresie sprężystości i powróci natychmiast prawie całkowicie do swojej pierwotnej długości. Własności w zakresie sprężystości przy szybkich udarach są bardzo dobre i można żyłkę traktować w obliczeniach jak gumę. Procentowa rozciągliwość dynamiczna jest więc mniejsza niż statyczna. Robiąc pomiary, zauważyłem, że różnice pomiędzy obiema rozciągliwościami zależą bardzo od zastosowanej żyłki i mogą wynosić nawet kilkadziesiąt procent.


Zarzucanie z klipsem

Dojście linki do klipsa może nastąpić, kiedy wykonane zarzucenie będzie z energią większą niż wymaga to zasięg o długości linki do klipsa. Jednak linka może dojść do klipsa również wtedy, kiedy energia zarzutu jest mniejsza. Taka sytuacja wystąpi po zarzucie pod bardzo dużym kątem lub najczęściej kiedy wystąpi wybrzuszenie boczne linki spowodowane wiatrem.

Załóżmy, że zarzucenie wykonaliśmy z odpowiednio dużym zapasem prędkości oraz wysokości do kontynuacji lotu obciążenia dla momentu, kiedy żyłka doszła do klipsa. Wędzisko mocno trzymamy skierowane równolegle do wody w kierunku lotu, aby nie było amortyzacji wędziskiem oraz łowimy żyłką. Dojście do klipsa rozpoczyna hamowanie lotu i pierwszym etapem tego jest prostowanie wybrzuszeń. Pojawia się rosnąca w czasie siła naciągu i następuje rozciąganie żyłki przez energię kinetyczną obciążenia. Prędkość pozioma obciążenia maleje aż do całkowitego zatrzymania ruchu w tym kierunku.

Maksymalna siła rozciągająca wystąpi w momencie zerowej prędkości poziomej i zależy od prędkości poziomej w momencie rozpoczęciem hamowania oraz od masy obciążenia. Siła ta przenosi się aż na klipsa. Jeśli jest z zapasem mniejsza od zrywającej, to żyłka podobnie jak guma natychmiast po zatrzymaniu prędkości poziomej kurczy się i zmieni opadanie obciążenia na kierunek do brzegu. Nazywamy to odbiciem. Nastąpi także niewielki wzrost prędkości pionowej spadania jeśli szczytówka jest w momencie odbicia niżej niż obciążenie. Składowa pozioma prędkości odbicia rośnie od zera w momencie zatrzymania ruchu w poziomie do wartości maksymalnej przy skurczeniu się żyłki do długości przed hamowaniem. Następnie obciążenie pokona jeszcze jakiś odcinek w kierunku wędkarza, zanim wpadnie do wody na odległości mniejszej niż do klipsa.

Podczas hamowania koszyka feederowego przypon wraz z przynętą wyprzedza koszyk i jeśli nastąpi w tym czasie upadek do wody, jest po przeciwnej stronie niż linka zestawu, inaczej niż przy upadku bez klipsa.

Czas hamowania liczony od momentu wyprostowania wybrzuszeń do zatrzymania ruchu w poziomie zależy od parametrów żyłki, masy obciążenia i odległości. Nie przekracza 0,5 s dla zasięgów w granicach 100 m i dużych mas oraz 0,3 s dla mas mniejszych.

Reasumując, rozciągnięta hamowaniem żyłka wraca całkowicie do swej pierwotnej długości w czasie zbliżonym do czasu hamowania, a obciążenie na skutek odbicia wpadnie do wody bliżej brzegu, niż wynosi długość żyłki do klipsa.

Jeśli energia zarzutu jest zbyt mała i żyłka dojdzie do klipa zbyt późno, to obciążenie może wpaść do wody zanim rozciągnie częściowo względnie prawie maksymalnie żyłkę lub kiedy częściowo tylko wyprostuje jej wybrzuszenia.
Jeśli wyprostuje i w tym momencie jest tuż nad wodą, to wpadnie na odległości klipsa i to jest najlepsza opcja dla wędkarza. Jeśli została rozciągnięta, to obciążenie wpadnie do wody dalej niż odległość do klipsa i mogą to być metry (patrz Rys. 3). Woda bardzo ograniczy ewentualne dalsze rozciąganie, ale nie wyeliminuje odbicia tylko co najwyżej je nieco spowolni i zmniejszy odcinek powrotu do brzegu.

Mimo rozciągnięcia chwilowego żyłki na skutek hamowania obciążenie ostatecznie wróci zawsze w kierunku do brzegu na odległość klipsa lub bliżej w krótkim czasie (ułamek sekundy) i będzie z taką długością opadać.

Hamowanie prędkości pionowej upadku podczas rozciągania żyłki jest możliwe przy dojściu do klipsa w fazie wznoszącej lotu. W fazie opadającej hamowanie tej prędkości jest możliwe w sytuacji, kiedy szczytówka znajduje się wyżej niż opadające obciążenie.

Interesująca z punktu bezpieczeństwa naszego sprzętu jest wiedza, z jakimi maksymalnymi wartościami rozciągnięć i sił możemy mieć do czynienia, gdy hamowanie powierzymy tylko rozciągliwości żyłki. Oznacza to, że wędziskiem nie wykonujemy w tym czasie żadnych ruchów amortyzujących.

Parametry hamowania, a więc wydłużenie, maksymalną siłę naciągu i czas, kiedy wędzisko jest ustawione równolegle do wody w kierunku upadku obciążenia można obliczyć dla pomierzonego współczynnika sprężystości dynamicznej żyłki, kąta zarzutu, masy obciążenia i konkretnych założeń dotyczących odległość do klipsa oraz zasięgu, jaki byłby bez klipsa dla zastosowanej energii zarzucenia.
Najniekorzystniejsze warunki, jeśli chodzi o maksymalną siłę rozciągającą przy hamowaniu wystąpią dla płaskich lotów, a więc małych kątów zarzutu, kiedy to udział prędkości poziomej w stosunku do całkowitej jest duży. Większa względna rozciągliwość i długość wpłyną na zmniejszenie siły rozciągającej.

Na Rys. 3 zestawione są parametry hamowania dla konkretnych żyłek.

 

        Rys. 3. Orientacyjne parametry hamowania żyłką przy założeniu, że energia zarzutu pozwalałaby na zasięg dłuższy o 20%
                  niż do klipsa.



Dla żyłek cieńszych lub o większej rozciągliwości wydłużenia będą większe, a siły rozciągające mniejsze. Żyłki grubsze mniej wydłużą się kosztem zwiększenia siły rozciągającej.

Jak z powyższej tabelki widać, przy hamowaniu zestawu samą sprężystością żyłki siły rozciągające w zależności od odległości i masy obciążenia mogą być bezpieczne dla żyłki, ale dla klipsa i kołowrotka już mniej. Największe zagrożenia wystąpią przy małych długościach, ciężkich zestawach i płaskim zarzucaniu. Zbyt duże energie zarzutu przy danej długości do klipsa spowodują odbicia obciążeń do brzegu.

Aby tym negatywnym zjawiskom zapobiec, stosujemy amortyzację upadku zestawu przez odchylenie wędziska do tyłu w pionie lub poziomie przed dojściem do klipsa i elastyczny jego powrót do przodu w czasie hamowania. Możemy w ten sposób zwiększyć drogę hamowania o ok. 1,5 długości wędziska, co zmniejszy znacznie siłę naciągu żyłki oraz jej chwilowe wydłużenie. W przypadku łowienia plecionką jest to konieczna czynność, bo jej rozciągalność jest minimalna.

Przy celowej amortyzacji obciążenie może wpaść do wody podobnie jak przy opisanym wyżej hamowaniu tylko żyłką, a więc w stanie wyprostowania wybrzuszeń, jakiegoś rozciągnięcia lub odbicia, ale z dużo mniejszymi wartościami tych wielkości.
Jak będzie, zadecydują umiejętności wędkarza w postaci doboru siły zamachu do odległości łowienia oraz efektywność amortyzacji wędziskiem.

Informacją, że zarzucenie umożliwiło wysnucie linki wynikające z długości do klipsa jest szarpnięcie spowodowane przez hamowanie. Jeśli wystąpi tuż nad wodą, to jest zarazem potwierdzeniem osiągnięcia założonego zasięgu poziomego.


Opad obciążenia w wodzie

Jak z powyższych rozważań wynika, obciążenie może wpaść do wody na lince z różnym luzem lub bez luzu niezależnie czy łowimy z zaklipsowaniem czy bez.
Jeśli w momencie upadku obciążenia do wody linka jest wyprostowana, to dalsze opadanie odbywa się po łuku zbliżonym do obwodu okręgu.
Ruch po łuku powoduje zbliżanie się opadającego obciążenia do brzegu. O ile nastąpi zbliżenie z powodu ruchu po okręgu na prostej lince, można jednoznacznie obliczyć znając głębokość, odległość i wysokość szczytówki nad wodą. Patrz:

https://splawikigrunt.pl/forum/index.php?topic=1503.msg478141#msg478141

Największe będzie przy małych odległościach, dużych głębokościach oraz wysoko uniesionym wędzisku i może wynosić w tych skrajnych sytuacjach nawet kilka metrów. Przy dużych odległościach i mniejszych głębokościach zbliżenie będzie niewielkie. Sam ruch po okręgu i nawet bardzo duże zbliżenie do brzegu tym wywołane nie powoduje powstania luzu linki po opadnięciu obciążenia.

Jednak linka w wodzie przy opadzie obciążenia nie jest prosta, ale ulega wybrzuszeniu spowodowanym oporem wody. Siła tego oporu napina nam linkę wraz ze szczytówką i informuje o opadaniu obciążenia. Obciążenie nie opada więc idealnie po okręgu na prostej lince, ale w różnym stopniu wybrzuszonej i to właśnie powoduje pojawienie się luzu po osiągnięciu dna, a także dodatkowe w stosunku do ruchu po idealnym okręgu zbliżenie obciążenia do brzegu.

Pokazuje to Rys. 4. Gdyby opad był na wyprostowanej lince, to obciążenie przemieściłoby się po obwodzie okręgu z punktu A do B, a odcinek BO byłby bez luzu. Jednak wybrzuszenie wywoła luz i dodatkowo przesunie obciążenie do punktu D. Odcinek linki DO po napięciu szczytówki jest krótszy niż odcinek z = AO. Punkt C pokazuje, gdzie byłoby obciążenie przy pionowym upadku.

 
           Rys. 4. Widok zestawu w momencie opadnięcia obciążenia na dno.


Wybrzuszenie będzie większe dla większych średnic linki. Jeśli obciążenie zaczęło opadać w wodzie na wyprostowanej lince, to jej nadmiar po opadnięciu może wynikać wyłącznie z powstałego wybrzuszenia.

Myślę, że luzy linki wywołane tylko wybrzuszeniem w wodzie są małe. Na forum znajdują się jednak wpisy określające je na kilka metrów. Przypisywane są wybrzuszeniu w wodzie, a najprawdopodobniej powstały z innych powodów.

Przy odległościach łowienia kilkadziesiąt metrów i głębokościach kilka metrów nawet bardzo duże wybrzuszenia nie przekładają się na duże różnice pomiędzy długościami linki wybrzuszonej i napiętej. Przy dużych głębokościach luzy będą większe.

Aby ocenić praktycznie, jakie luzy występują na skutek wybrzuszeń w wodzie dla typowych warunków, wykonałem szereg testów z zarzuceniami pustego podajnika 30 g z żyłką 0,2 mm na odległość 40 m i głębokość ok. 5 m. Podajnik rozpoczynał tonięcie na wyprostowanej żyłce. Po opadnięciu mierzyłem luz do wybrania, aby napiąć szczytówkę 0,5 oz. Praktycznie było to w granicach 0,5 – 0,9 m.


Opadnięcie przyponu

Przypon w feederze opada za obciążeniem po stycznej do toru obciążenia i przy typowych warunkach odległość/głębokość przynęta znajdzie się na dnie na luźnym przyponie bardzo blisko koszyka w odległości rzędu kilkunastu procent długości przyponu. Wyjątkowo przy bardzo małych odległościach i bardzo dużych głębokościach oraz trzymaniu wędziska wysoko podczas opadu może to być dalej.

Położenie przyponu i przynęty w chwili, kiedy opadające obciążenie osiągnęło dno pokazuje Rys.5. Przynęta opadnie następnie na dno z dużym prawdopodobieństwem w zakresie odcinka AB.

 
           Rys. 5. Położenie przynęty w momencie opadnięcia obciążenia na dno.


Opisane powyższe zachowanie się zestawu podczas opadu ma miejsce pod warunkiem, że w trakcie nie zmieniamy położenia wędziska.


Napinanie zestawu

Po opadnięciu obciążenia na dno siła naciągu linki spowodowana oporem wody znika i szczytówka prostuje się. Wybrzuszona żyłka w wodzie zaczyna opadać. Prędkość opadania linki jest mała. Dla żyłek o średnicy 0,22 mm przy swobodnym opadzie w poziomym położeniu zawiera się w okolicach poniżej 1 cm/s.

Wszelkie luzy żyłki zsumowane w wodzie możemy usunąć, kręcąc bardzo powoli kołowrotkiem. Wywołuje to opór żyłki i niewielkie ugięcie czułej szczytówki. Ponieważ opór żyłki w trakcie kręcenia w tym samym tempie jest stały, to nie zmieniamy ugięcia. Po wybraniu luzu łapiemy ścisły kontakt z obciążeniem i przygięcie szczytówki wyraźnie zwiększa się. Jeśli napięcie żyłki przekroczy siłę tarcia obciążenia o dno, to obciążenie ruszy i przesunie się kawałek. Spowoduje to zluzowanie żyłki i wyprostowanie szczytówki. Aby więc napiąć żyłkę i nie przesunąć podajnika, trzeba napinać bardzo uważnie, umieć rozpoznać, kiedy ten krytyczny moment się zbliża i przerwać napinanie.
Najlepiej poświęcić trochę czasu na trening w tej czynności. Sztywna szczytówka i lekkie obciążenie utrudniają, a nawet uniemożliwiają rozpoznanie zbliżania się krytycznego napięcia zestawu.

 :)
Marian

Offline Syborg

  • Moderator Globalny
  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 9 903
  • Reputacja: 950
  • Płeć: Mężczyzna
  • Ulubione metody: spinning
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #1 dnia: 23.05.2021, 19:01 »
Marian, jestem zaszokowany Twoim podejściem do zagadnienia. Dzięki :thumbup:

PS
Czy zwrócił się do Ciebie ktoś z jakiejś gazety wędkarskiej w celu nawiązania współpracy? Raczej nie...
Jacek

Offline koko

  • Zaawansowany użytkownik
  • ****
  • Wiadomości: 465
  • Reputacja: 358
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Bydgoszcz
  • Ulubione metody: bat
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #2 dnia: 23.05.2021, 19:29 »
Dziękuję za wsparcie. :)

Chętnych do publikacji w czasopismach wędkarskich jest wielu więc redakcje raczej nie szukają nowych autorów.
Marian

Offline Tomek M.

  • Aktywny użytkownik
  • ***
  • Wiadomości: 248
  • Reputacja: 45
  • Ulubione metody: feeder i spinning
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #3 dnia: 23.05.2021, 19:35 »
Co za zbieg okoliczności. Właśnie oglądam https://www.youtube.com/watch?v=pf1m8FJIP6k
Pan ma fajny kanał z wieloma poradami na różne tematy karpiowe. Dzisiaj wziął na warsztat zarzucanie zestawów i sposoby na unikanie splątań. Polecam jako uzupełnienie wywodu @koko.

Online zwykly_michal

  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 1 188
  • Reputacja: 97
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: UK
  • Ulubione metody: waggler method
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #4 dnia: 23.05.2021, 19:38 »
Artykuły jak Twoje są bardzo rzadko spotykane w prasie wędkarskiej. A to nie pierwszy raz kiedy piszesz coś bardzo ciekawego popartego doświadczeniami i obliczeniami.

Offline Michał N.

  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 1 021
  • Reputacja: 390
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Grajewo, Podlasie
  • Ulubione metody: waggler i feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #5 dnia: 23.05.2021, 19:50 »
Świetny  wpis. Czułem się ,jak na wykładzie.

Offline Syborg

  • Moderator Globalny
  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 9 903
  • Reputacja: 950
  • Płeć: Mężczyzna
  • Ulubione metody: spinning
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #6 dnia: 23.05.2021, 20:05 »
Chętnych do publikacji w czasopismach wędkarskich jest wielu więc redakcje raczej nie szukają nowych autorów.

Marian, rzecz w tym, że powinni publikować nie chętni, ale dobrzy ;)
Jacek

Offline wkz

  • Aktywny użytkownik
  • ***
  • Wiadomości: 241
  • Reputacja: 17
  • Płeć: Mężczyzna
  • Ulubione metody: method feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #7 dnia: 23.05.2021, 20:56 »
Ciekawa lektura, dziękuję :)

Wysłane z mojego SM-G960F przy użyciu Tapatalka


Offline hakon

  • Użytkownik
  • **
  • Wiadomości: 60
  • Reputacja: 3
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #8 dnia: 25.05.2021, 11:21 »
Super wpis. Dziękuję.

Offline Karol M

  • Nowy użytkownik
  • *
  • Wiadomości: 48
  • Reputacja: 1
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Żdżarów
  • Ulubione metody: feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #9 dnia: 25.05.2021, 11:53 »
Dziękuję za ten wpis, świetna robota.

Offline koko

  • Zaawansowany użytkownik
  • ****
  • Wiadomości: 465
  • Reputacja: 358
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Bydgoszcz
  • Ulubione metody: bat
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #10 dnia: 28.05.2021, 19:49 »
Dziękuję kolegom za docenienie mojej pracy. :D

Świadomość, że wyniki jakieś działalności przydają się innym niewątpliwie działa mobilizująco.
 :)
Marian

Offline Jędrula

  • Robinson
  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 4 602
  • Reputacja: 350
  • Lokalizacja: Wodzisław Śląski
  • Ulubione metody: method feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #11 dnia: 23.09.2021, 21:16 »
Dziękuję kolegom za docenienie mojej pracy. :D

Świadomość, że wyniki jakieś działalności przydają się innym niewątpliwie działa mobilizująco.
 :)

Nie dziękuj, to jest mistrzostwo świata :thumbup: :beer:

Offline s7

  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 9 424
  • Reputacja: 426
  • Płeć: Mężczyzna
    • Galeria
  • Lokalizacja: Stolica Pyrlandii
  • Ulubione metody: method feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #12 dnia: 23.09.2021, 22:29 »
Super opracowanie :bravo: :bravo: Oczywiście leci :thumbup: za tak ciekawy wykład.
Robert

Offline Wojciech Dłutkiewicz

  • Nowy użytkownik
  • *
  • Wiadomości: 12
  • Reputacja: 3
  • Płeć: Mężczyzna
  • Lokalizacja: Łódź - Wola Pszczółecka
  • Ulubione metody: method feeder
Odp: Zarzucanie zestawów gruntowych - uwarunkowania i zjawiska
« Odpowiedź #13 dnia: 16.10.2021, 14:00 »
Bardzo ciekawe , nigdy nie podchodziłem o tego w ten sposób i wydaje mi się że każdy ma inną lepszą lub gorszą technikę rzucania do tego warunki panujące na łowisku .....
Wojtek Sosna